พรุ่งนี้ขึ้นฝึกงานแผนกจิตเวชวันสุดท้ายแล้ว

โล่งซะที   แต่ทางยังอีกยาวไกลเราต้องไปฝึกที่PCUต่อเฮ้ยชีวิตนี้ยังอีกยาว

เหนื่อยจังเลย

 

 

ความจริง . . .สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
ในขณะที่เรา กำลังคิดถึงใครสักคนหนึ่งอยู่นั้น
คน ๆ นั้นก็อาจจะกำลังคิดถึงใครอีกคนอยู่ก็เป็นได้
และอาจจะมีคนคิดถึงเรา . . .
โดยที่เราเองก็ไม่ได้สนใจ . . . ที่จะรับรู้เลยเช่นเดียวกัน

ในความฝันนั้น . . . เราเลือกที่จะรักได้
สามารถเลือกให้คนที่เรารัก รักเรา
เลือกที่จะสมหวัง เลือกที่จะไม่ผิดหวัง
แต่ในความเป็นจริง . . .
สิ่งที่เกิดขึ้นนั่น ไม่ได้เป็นอย่างในความฝัน

ความจริงที่เกิดขึ้นนั้น . . . มันสุดแสนจะเจ็บปวด
เมื่อรักนั้น . . . ไม่สมหวัง เมื่อรักไม่ได้เป็นดังที่ใจหวัง
เมื่อเราไปรักคนที่ไม่สามารถรักเราได้
ไม่ว่า . . . จะด้วยเหตุผลใด

การอยู่กับความฝัน . . . ทำให้คนมีความสุข
แต่เมื่อเจอกับความจริง  . . .ทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไป
ดังนั้น . . . จึงไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่
เลือกที่จะจมอยู่กับความฝัน . . .
มากกว่าตื่นมาเจอความจริงที่เจ็บปวด

รู้ว่าเธอไม่รัก ไม่มีใจให้ฉัน
แต่เธอรู้ไหม. . . หัวใจไม่มีเหตุผล
แลกทุกอย่างเพื่อคำว่า “รัก” รักแล้วเจ็บก็ยอมก็ทน

รู้ว่าเธอหนักใจ และรู้ว่าลำบากใจ
ที่ยังเห็นฉันยังทุ่มเทใจ ให้เธออย่างนี้
ไม่มีทางที่จะรักฉัน ทุกถ้อยคำฉันเข้าใจดี
แต่ในวันนี้ ยังทำใจไม่ได้เลย

อย่าบอกฉันให้ตัดใจ อย่าผลักไสฉันให้ไกล
ช่วยทำเป็นไม่รู้ แค่ปล่อยให้ฉันนั้นรักเธออยู่เหมือนเดิมได้ไหม?
ไม่วิงวอนให้เธอสงสาร อ้อนวอนให้เธอมีใจ แค่อย่าใจร้าย
อย่าเกลียดกันก็พอ ...

ไม่มีใครที่จะย้อนเวลาคืนกลับมาเพื่อจะแก้ไข